We gingen op stap, buurman en ik, en we namen mijn a.s. stationsfiets mee. In de grote auto van buurman. Op naar station Schiedam Centrum, waar ik de fiets wilde stallen en buurman wilde mij wel helpen.
Weet je hoe we moeten rijden? Vroegen we elkaar nog. Nou, we komen er wel, zo zeiden we ook nog. Dus we gingen goedgemutst op weg.
We konden een aardig eindje naast het metrospoor meerijden. Bij Schiedam werd het nogal lastig. Geen metrospoor. Afgezette straten. Stukken fietspad die we per auto reden. De weg vragen aan een behulpzame jongeman en dan toch weer verkeerd uitkomen. Ik kreeg enorme bewondering voor buurman, hij bleef geduldig en toen we eindelijk het station vonden en parkeerplaats voor de auto, nam ik snel mijn fiets mee. De fiets een plekje geven in de stalling werd geregeld en ik kocht lekker krachtvoer voor buurman en mezelf. Dat hadden we verdiend, wat zeg ik, dat hadden we nodig!
Buurman had de lekkernij in 3 happen op en liet mij toen de navigatie zien die hij bij mijn afwezigheid had ontdekt in zijn auto.
Met behulp van een lieve vrouwenstem kwamen we heelhuids en vrij snel thuis. En dat was fijn.
De volgende ochtend vond ik mijn fiets op de plek terug waar ik um gestald had. Ik kon nu het laatste stukkie fietsen naar mijn werk, ipv meerijden in een overvolle bus. Het voelde als een flink portie vrijheid erbij voor mij.
Reacties
Een reactie posten