Er was verdriet vandaag.
Collega Jan moest gisteren plotsklaps afscheid nemen van zijn lieve huisbeessie.
De lieverd bleek ongeneeslijk ziek, een lijf vol tumoren, vreselijk. De dierenarts deed wat hij moest doen.
Vandaag, bij ons op het werk, is het een komen van collega's die aan Jan vragen hoe het gisteren verliep bij de dierenarts. En Jan doet zijn verhaal, iedere keer met tranen in en uit zijn ogen. Hij droogt iedere keer z'n ogen met een grote mannenzakdoek, zwart-wit geruit. Het is zo'n aandoenlijk tafereel, die zakdoek, collega Jan en zijn verdriet...
Thuis heb ik ook een huisbeessie. Wibo. 18 jaar is hij nu, waarvan 12 jaar onze beste vriend. Onmisbaar is hij inmiddels. Ik probeer me weleens voor te stellen dat de dag er is dat hij me niet meer kan begroeten.
Dan denk ik gauw weer aan iets anders.
Als het ooit zover komt, heb ik ook een grote zakdoek nodig.
Reacties
Een reactie posten